01.01.1989 - İyi Olmaya Mecburuz

Arap şairlerinden birisi yazmış, Türkçe’ye tercüme etmişler, güzel bir şiir. Diyor ki;

Yâdında mı doğduğun zamanlar,

Sen ağlar idin gülerdi âlem.

Bir öyle ömür geçir ki

Olsun mevtin sana hande, halka mâtem.

“Doğduğun zamanı, doğduğun saatleri hatırlıyor musun? -Nereden hatırlayacak, kimse bilmez o zamanı ancak başkaları anlatırsa bilebilir- Doğduğun zamanı hatırlıyor musun? Sen ağlıyordun, herkes gülüyordu. ‘Yeni bir çocuğumuz dünyaya geldi, mâşaallah!’ Cıyak cıyak bağırıyor yumurcak ama bağırsın bakalım iyidir, ciğerleri açılır. Herkes sevincinden müjdeliyordu; ‘Bir çocuğumuz oldu, bir çocuğumuz oldu.’ diye. Sen ağlıyordun, onlar gülüyorlardı. Şair diyor ki: Öyle ömür geçir ki öyle güzel işler yap ki öyle güzel huylu ol ki öyle tatlı dilli ol ki sen öldüğün zaman sen gül ama halk ağlasın.”

Yapabiliyor muyuz? Âhirete güle güle gitmek ne demek?

“Allah’ın rahmetine erip gitmek” demek. Gözünden perde kalkacak, cennetteki makamlarını görecek, cennete gideceğini bilecek; o zaman seve seve canını verir, ruhu kuş uçar gibi uçar gider. Cennât-ı âliyâta gider. Güle güle gitmek ne güzel şey!

Arkadakiler niye ağlıyor?

“Böyle bir kâmil, böyle bir güzel, böyle bir halis, böyle bir iyi insanı kaybettik.” diye ağlıyor. Yapabilirsen böyle yap.

Yapamazsan! Hani bir memuriyet olsa; “Ben bu işi beceremiyorum.” der, affımı dilerim dersin. O da seni, amirin de affeder. Bu memuriyet de değil. Bu öyle bir memuriyet ki bu hayat, bu Müslümanlık. Mecbursun iyi insan olmaya, mecburuz. Ne yapıp yapıp mutlaka Allah’ın rızasını kazanmalıyız! Ne yapıp yapıp mutlaka iyi kul olmalıyız! Ne yapıp yapıp mutlaka ömrümüzü Allah’ın istediği şekilde geçirmeye göre düzenlemeliyiz! Giyimimizden kuşamımızdan, oturmamızdan kalkmamızdan, konuşmamızdan muamelemize kadar her şeyimiz İslâmca olmalı. Başka çaresi yok bunun. İstifa etmekle de iş bitmez. Kaçmak yok, kurtuluş yok. Şu hayata girmişsin yaşıyorsun, bu imtihanda mutlaka başarmak zorundasın.