17.12.1989 - Efendimizin Sığındığı Şeyler

Peygamber Efendimiz Allah'a sığınırdı, dua ederdi. "Aman ya Rabbi sen beni koru. Şunlara uğratma ya Rabbi" diye dua ederdi. Nelerden sığınırmış Allah'a okuyalım.

Kâne yetea'v-vezü min cehlil belâ "Belanın kendisine gelip çatmasından, O'nu zorlamasından -zora düşürmesinden- sıkıştırmasından, meşakkat vermesinden" Allah'a sığınırdı.

Bela; kelime manası olarak, aslında imtihan demektir. Başımıza gelen bu musibetler neden geliyor?

"Bakalım biz iyi bir kul muyuz" diye imtihan etmek için geliyor.

"E canım ben Allah'ın sevgili kuluyum, mü'min kuluyum, bana gelmesin"

İmtihan dünyası! Hepimizin durumu aynıdır.

Ehh böyle bir imtihan, bir bela gelince müslüman ne yapacak?  Müslümanlar ne yapar?

Sabreder! Sabredince kazanır. Belanın, imtihanın Allah'tan geldiğini bilir, dişini sıkar sabreder. Sabredince ecir kazanır. İmtihan geçer iyi bir hale gelir. İnsan bir sıkışık olur,  bir iyi olur. Bir fakir olur, bir zengin olur. Bir zengin olur, bir fakir olur. Bakarsın fabrikatör, yoksul düşmüş. Bakarsın bir yetim çocuk, fabrikatör olmuş. Dünyanın imtihanlarıdır, hepsi boştur! Hepsi gelir, hepsi geçer.

Belanın gelip sıkıştırmasından Allah'a sığınırdı. "Ya Rabbi beni böyle belalara uğratma" demiş oluyor Peygamber Efendimiz.

Sonra;

Ve dereki'ş-şekâ.

 

"Şekâvetin kendisine gelmesinden Allah'a sığınırdı." Şekâvet nedir? Şekâvet, saadetin zıddıdır. Saadet; mutluluk, şekâvet; mutsuzluk ama ilâhî mahrumiyettir. Birisi ilâhî bir takım lütuflara mazhar olup, Allah'ın sevdiği yolda olmak. Ötekisi de Allah'ın sevmediği durumda olmak demek.