İnsanın Düşmanları; Nefs ve Şeytan

"İnsan niçin kötülük yapıyor?" diye tasavvuf bunu derin derin düşünmüş, kaynağını İslâm dini söylemiş.

Kötülüklerin kaynağı iki tane: Birisi şeytan. İnsanın dışında bir varlık ama içine de girebiliyor, aklını çelebiyor, vesvese ve ters fikirler veriyor. Birisi de nefsi. Yani kendisinin beni, benliği, egosu, nefsi. İnsanın kendisi kendisine kötülük yapabiliyor diye bu erdemi yakalamış, bu gerçeği kavramış İslâm; ve kendi kendisinin yanlış karar almaması, kendisini yanlış yollara sürüklememesi için.

Diyelim ki mesela ayyaş içkiyi bırakamıyor. O kadar nasihat ediyorsunuz yine içiyor.

Neden?

Nefsini yenemiyor onun için.

E kumarbaz, kazandığı maaşı o gün götürüyor kumarda kaybediyor. Eve yine perişan geliyor; karısı, çocukları perişan.

Niye yaptın?

Nefsini yenemedi.

Tabi bu nefsi yenmek lazım. Bunun esaretinden, insanı sımsıkı bağlayıp istediği yere çekip, sürükleyip götürmesinden kurtulmak lazım. Bu da bir terbiye ile oluyor. Asıl hürriyet bu! İşte bunlar okutulmayınca, söylenmeyince, anlatılmayınca insanlar bu güzellikleri bilmiyorlar. Onun için İslâm'ın güzelliklerini anlamayınca İslâm'a karşı çıkıyorlar. Allah'a kulluk etmenin ne kadar büyük bir hürriyet olduğunu.

Evet insan Allah'a kulluk ediyor ama bütün başka şeylerin esaretinden kurtuluyor.