Gerçek Bir Müslüman, Mehmed Zahid Kotku Hocamız

Herkes gerçek müslümanı bulamıyor, göremiyor.

Elhamdülillah ben âciz, nâçiz kardeşiniz ve benim emsalim, ihvânımız öyle bir zâtı tanıdık; Hocamız.

Çok profesörler tanıdım, çok ünvanları şişirilmiş insanlar bilirim, bilmem kimlere, bilmem kimlere kadar pek çoğunu bilirim. Onlar da beni bilir. Yurt dışından başka kimseleri de bilirim. Kayınpederim olduğu, hocam olduğu için söylemiyorum. Özlediğiniz zaman, istediğiniz zaman "İyi bir müslüman görsem." diye, "Tam bir müslüman görsem, dört dörtlük, yüzde yüz sâfi, tam bir müslüman görsem." dediğiniz zaman bu işin ne kadar zor olduğunu anlarsınız ve öyle insanların ne kadar az olduğunu anlarsınız.

Aziz ve muhterem kardeşlerim.

Peygamber Efendimiz'in müjdesi var, öyle olacak.

Onun için salih kimseleri sevmemiz lazım. Sevmek için de anlatmak lazım. Ya göreceksin, seveceksin, ya da gördüğünce ballandıra ballandıra birisi anlatacak da sen de ağzını şapırdatacaksın.

Öyle bir insandı. Yanında durulmaya doyulmayan bir insandı. Yüzüne bakılmaya doyulmayan bir insandı. Sohbetinin tadına doyulmazdı. Konuştuğu zaman tüylerimiz ürperirdi. Hutbede, hutbe okurken başımızı kaldıramazdık. Öyle heybetliydi ki sanki İslâm ordularının başkomutanı gibiydi hutbedeyken. Kağıt mağıt olmazdı elinde; kağıt mağıt olmadan, irticalen, yani hemen o anda öyle konuşurdu, mest olurduk, mahvolurduk, mum gibi erirdik, herkes erirdi.

Ali Rıza Sağman vardı, meşhur Sağman tecvidini yazan, meşhur, sesi güzel, hafız bir zat, Allah rahmet eylesin. Ziyaretine gitmiştik de, işte "Ben Mehmed Zahid Efendi'nin damadıyım..." İlk söylediği, yani en kendisini etkileyen şey; "Mübareğin hutbeleri ne celalli olurdu, ne kadar haşmetli, ne kadar tesirli olurdu..." Konuşmaları öyleydi.