10.07.1988 - Sinirlenince Zikretmek

Yekûlu’l-llâhu’bne Âdeme’zkurnî hiyne tağdabü ezkürke hiyne ağdabu ve lâ emhaguke fî men emhaku.

Allahu Teâlâ hazretleri; ''Ey Âdemoğlu!'' diyor. ''Kızdığın zaman beni zikret. Sinirlendiğin, kızdığın, gazap ettiğin zaman beni zikret, beni hatırla, beni yâd et. Ben de gazap zamanında seni hatırlayayım, yâd edeyim, zikredeyim. Ve o zaman mahvettiğim, helak ettiğim insanlar arasında seni helak etmeyeyim.''

Muhterem kardeşlerim!

Allahu Teâlâ hazretleri ''Ben’i zikret.'' buyurmuş.

Sinirlendin, âsabın bozuldu, gazaplandın, kalktın. ''Dur bakalım şimdi patlayacak, bir şey olacak.'' diye etraftakiler sana bakıyorlar.

O zaman ne yapacaksın?

Zikret!

Nasıl zikredeyim? Lâ ilâhe illallâh de, lâ havle ve lâ kuvvete illâ billâh de. Allâhümme salli alâ seyyidinâ Muhammed de, Allah Allah de, Yâ Latîf de, Yâ Rabbi de. Ne diyeceksen. Dikkat ederseniz dedelerimiz örf olarak bize bunu yerleştirtmişler.

Birisine kızdık mı ne deriz?

Lâ havle ve lâ kuvvete illâ billâh. Aslında zikrediyoruz ama biz onu kızgınlıkla karşı tarafı yiyecek gibi söylüyoruz. ''Şimdi gelirsem kafanı patlatırım.'' mânasında söylüyoruz. Ama dikkat edilirse lâ havle ve lâ kuvvete illâ billâh diyoruz. Demek ki dedelerimiz bize doğru öğretmişler, sinirlendiğimiz zaman netice itibariyle lâ havle ve lâ kuvvete illâ billâh demeyi öğretmişler. Biz işin farkında değiliz.

Bizim akrabalardan birisi vardı. Biraz kızdı mı lâ ilâhe illallâh derdi. Kendisini ne güzel alıştırmış, lâ ilâhe illallâh diye zikrediyor. Veyahut biraz kızdık mı, Allah Allah!... diyoruz. ''Kızacağım, birazdan tepem atacak.'' der gibi. Bu durumda karşı taraf hemen çekinir. Ama aslında zikrediyoruz. Demek ki dedelerimiz iyi şeyler öğretmiş. Örf ve âdet olarak güzel şeyler öğretmiş. Bunların şuuruna erelim. Gazaplandığımız zaman Allah’ı zikredeceğiz.