16.04.1995 - Kılavuzun Önemi

Bizim rahmetli, babamızın dostu, ciddi bir hoca efendi vardı, Allah rahmet eylesin, Hüseyin Karakozoğlu diye... Kur'an Anahtarı diye, ilk defa Kur'an okuma kitabını da yazmış insandı. Erenköy'de bahçeli bir ahşap evde oturuyorduk, evimiz vardı, dayımızın eviydi. Orada oturuyorken bize misafir geldi. Ciddi, sağlam, kale gibi bir insandı. Mekânı cennet olsun. Orada ben elini öpünce bana sordu... Babamın çok yakın dostu, arkadaşı...

"Evlâdım, nereye gidiyorsun?" dedi.

"Edebiyat fakültesinde, Arap Fars filolojisine gidiyorum." dedim.

"Ha öyle mi? Getir bakalım bir kâğıt kalem..." dedi.

Götürdüm. Bir cümle yazdı; üstünsüz, esresiz, harekesiz bir beyit yazdı. "Oku bakalım bunu." dedi.

Ben yazdığı şeyi okudum. Şunu yazmıştı:

İzâ kâne'l-ğurâbu delîle kavmin le-ye'tîhim ile'l-ardı'l-ciyâfi.

Karga, kara kuzguni karga, bir kavmin kılavuzu olursa, onları nereye götürür?

Cîfelerin, leşlerin olduğu yere götürür.

Akbabaya tâbi olsan, akbaba da öyle bir yere götürür.

Güle tâbi olsan nereye götürecek? Gülistana götürecek.

Arıya tâbi olsan nereye götürecek? Çiçeğe, bal aldığı yere götürecek.

Her mahluk kendisine uygun olan yere gitmek ister. Beslendiği, büyüdüğü, hoşlandığı yere gitmek ister. Sen hangi kılavuzun peşine takılırsan, onun tabiatı önemlidir; eğer kötü bir insanın peşine takılırsan, seni o kötü adam tabiatının icabı olan kötü bir yere götürür.

Onun için, "Kimin evini şenlendiriyorsun, kime misafir oluyorsun, kimin arazisinde kalıyorsun, kimin yolunda yürüyorsun, dikkat et ha! Yanlış bir insanla, ahbaplık edip de ondan sonra başını belaya sokma, Allah'ın gazabına uğrama, dünyanı ahiretini mahvetme!" demek olur.