28.11.1982 - Yemeğe Şükür, Oruç

Peygamberimiz sallallahu aleyhi ve selem buyurmuş ki;

Li't-tâ'imi'ş-şâkiri. "Şükrederek yemek yiyen kimseler vardır." Mine'l-ecri. "Ecirden nasibi." Mislü mâ li's-sâ'imi's-sâbir. "Sabredip de oruç tutan kimsenin ecri kadardır."

Derleyip toparlayıp bir daha söyleyelim:

İki insan var; birisi, Allah için yemekten, içmekten, arzularını ifa etmekten kendisini tutmuş, sevap maksadıyla oruç tutuyor. Allah da oruçluya çok sevaplar bahşedecek; sevabı çok. Bunun bir eciri var ya, "Bu ecir gibi bir ecir de yiyip de şükreden kula vardır." diyor Peygamber Efendimiz sallallahu aleyhi ve selem.

"'Sevap kazanayım.' diye pazartesi günü oruç tuttum." İyi, Allah kabul etsin, pek güzel, sabrettin oruç tuttun, bir ecre nail oldun. Ötekisi de Allah'ın verdiği nimeti yedi, şükretti; "Çok şükür yâ Rabbi! Sen bana bu nimeti ihsan ettin, dünyada nice insanlar var, açlıktan kırılıyorlar. Şu sofranın üstündeki nimetlerin bolluğuna bak. Yâ Rabbi! Benim burada bir liyakatim mi var? Ben bunların bir zerresine layık değilken yüzü kara, eli boş bir kulken senin lütf u kereminden şunları ihsan eylemişsin, çok şükürler olsun yâ Rabbi! Ben âciz, nâçiz, hor, hakir, zelil kuluna bunları ihsan ettin, sana şükrederim, sana hamd ü senâ eylerim." diye insanın bir minnettarlık duygusu duyması da o kimseye oruçlu kadar sevap kazandırıyor.