Ahlak,Huylar

Biz; zorba olursak, hoyrat olursak, kaba olursak, arkadaşlıktan anlamazsak, vefalı olmazsak bizi tutmasın diye karşı tarafa çanak tutmuş oluyoruz. İşin bir tarafı bu. Biz mümkün olduğu kadar sevimli insan olmaya çalışacağız. Üzerimizdeki kötü huyları atmaya çalışacağız. Yani bu kabalıkla, sabalıkla, duygusuzlukla, anlayışsızlıkla; nezaket yok, zarafet yok… Olmaz ki. Birincisi kendimizi tashih edeceğiz, güzel huylarla bezeyeceğiz. İkincisi de karşımızdaki kardeşlerimizi o haliyle de sevmeye kendimizi alıştıracağız. Neden? Büyüklerimiz söylemişler ki:

Yârsız kalmış cihanda

Ayıpsız yâr isteyen

Ayıpsız, kusursuz, sevgili, yâr isteyen sevgilisiz kalır dünyada. Ayıpsız insan olmaz, kusursuz insan olmaz. Her şeyini beğenirsin esmerdir bir de rengi akça pakça olsaydı dersin, akça pakça olur bir de boyu uzunca olsaydı dersin, boyu uzun olur bir de huyu güzel olsaydı dersin. İlla bir yerinden patlak verir, bir eksik tarafı olabilir. Ayıpsız olmaz, gülün bile dikeni vardır. O kadar güzel çiçektir; kokusu güzeldir, görünüşü güzeldir ama dikeni de vardır. Ne yapalım gülü seven dikenine katlandığı gibi Müslüman'da Müslüman kardeşinin ufak tefek kusurlarına göz yumacak, görmeyecek. Bilecek ki kusursuz insan olmaz, bilecek ki kendisinde de nice kusurlar var. Kendisi onlardan vazgeçebildi mi? Şöyle Nasrettin Hoca ne demiş “Ben senin gençliğini de bilirim ya” demiş. Ah gidi gençlik demiş ilk önce. Bakmış etrafta kimse yok ben senin gençliğini de bilirim ya demiş.

 

Biz kendimizi de biliriz bizim nice kusurlarımız vardır. Kendimize bakacağız, başkasında da kusur olabileceğini düşüneceğiz. Bir de başkası bizi sevsin diye herkes gayret içinde olacak. Kendisindeki kötü huyları atmaya, etrafa karşı daha dikkatli olmaya, nazik olmaya, tatlı dilli, güleç yüzlü olmaya dikkat edecek. Bu muhabbetleşmeyi sağlayacağız. Neden, nereden çıktı bu? Muhabbetleşmeyi sağlayamazsak cennete gidemiyoruz da ondan. Tam iman etmiş olamıyoruz, tam iman etmiş olmayınca da cennete gidemiyoruz.  Bize cennetin yolu kapanıyor. Bu kaş çatıklığıyla, hoyratlıkla, itişmeyle, kakışmayla cennetin kapıları bize kapanıyor, açılmıyor. Açılması için birbirimizi sevmek zorundayız.