Asıl Zenginlik Gönul Zenginliği

Zenginlik; eşya, mal, mülk çokluğundan değildir. Şu kadar eşyası var, bu kadar malı var, bu kadar mülkü var, bu kadar devesi, koyunu var, zenginlik bu değildir.

Ya nedir?           

 ولكن الغِنَى غنى النفس»

Yani; Allah’ın kendisine vermiş olduğuna razı, başkasının malında gözü yok, kanaat sahibi. Allah'ın takdirine rıza sahibi. Başkasından bir şey istemekte yapışkan değil. İllâ bana onu da ver diye olmadığı zaman mahzun değil şöyle; hür, ihtiyacın baskısı altında ezilmiş değil. Hür! Hür insan! Asıl zenginlik böyle, bu ruh zenginliğidir. Yunus Emre'nin bir şiiri hatırımdadır diyor ki:

“Kem durur yoksulluktan nicelerin varlığı

Bunca varlık var iken gitmez gönül darlığı…”

 

Bazı insanların varlığı, yokluktan daha da fenadır. O kadar varlık olduğu halde gönül darlığı gitmez. Bir türlü diyor; gönlü dar, gönlü zengin değil. Bir sürü parası vardır, eli titreye titreye çıkartır, fakire bir yirmi beş kuruş verir bir lira verir. Yav ver! Doysun da candan Allah razı olsun desin. İşte fırsat eline geçmiş; bak şurada üç tane yetim var, beş tane bilmem şey var. Çıkart bir verdiğin zaman doyur. Bir daha başkasından bir şey isteyecek şeyi kalmasın. Seni gördüğü zaman elektrik çarpmış gibi yerinden kalksın. Yani böyle bir şey yapsın, çok ver.

Gönlü zengin olması lazım insanın. Parayla pulla filan değil asıl zenginlik insanın halihazırdaki imkânı içinde yapabildiği hayırla ölçülürmüş. Yani; insanın on lirası varken çıkartıp, üç lirasını verebiliyorsa o cömerttir verebiliyor. O zaman veremiyorsa eline geçtiği zaman da veremeyecek demek. Daha fazlası geçtiği zamanda veremeyecek demek. Onun için insanın davranış tarzından belli olur.