07.11.1987 - Komşunun Önemi

El-Câru kable'd-dâri. El-Câru, komşu; kabl, önce; dar, ev. El-Câru kable'd-dâr. "Evden evvel komşu.” Bu kadar.

Ama bu sözün altında yatan mâna; ben açayım ağzımı, bir saat söyleyeyim bitmez. Çünkü Efendimiz öyle konuşurdu; az sözle, öz konuşurdu. Nice mânaları ifade ederdi, burada da öyle. Evden evvel, komşu. Bunu bizim ecdadımız nasıl söylemiş? "Ev alma da komşu al.”, "Ev alma komşu al.” demiş. Önce komşu, çünkü evin güzel olabilir ama yanındaki komşu, o güzel evi zindan eder insana. Ev acizine, fakirane, mütevazi bir şey olur, yanında bir evliyâullah, Allah'ın sevgili kulu, halim selim, komşuluktan anlayan, zarif, kâmil bir insan olur, oh "İki gönül bir olunca samanlık seyran olur.” dedikleri gibi o virane bile insana saray gibi, kâşane gibi gelir. Komşu çok önemli. Komşu evden önemli, o bakımdan iyi komşuları bulmaya çalışmalı, daha kestirmesi bu işin, iyiler mahalle kurmalı. İyi komşuyu arayacaksın tamam, bir yere gidiyorsun sağdaki komşu iyi, soldaki komşu fena.

Komşular önemli. Çevre, fevkalade önemli.

Giderim ben, bir gecekondu muhitinde kardeşlerimle seve seve otururum. Elhamdülillah, çok şükür bak, o evinde birazcık bir şey pişince onu getiriyor, bahçesinde bir meyve olunca onu getiriyor; hastalanınca ziyaret var, komşunun işiyle ilgilenmek var, ne güzel! İslâmî terbiye neredeyse , komşuyu tercih etmek lazım; manzarayı, lüksü değil.

Olmuyorsa, o zaman Müslümanlar mahalle kurun.