64. Teğabün Suresi

Sevgili Dinleyiciler,

Hayat kılavuzumuz Kur’ân-ı Kerîm’in Medine döneminde indirilmiş olan sûrelerinden Teğâbün Sûresinden bahsedeceğiz. Sûre 18 ayettir.

Adını, dokuzuncu âyette geçen “Yevmu’t- Teğâbün”, teğâbün günü kelimesinden almıştır.

“Teğâbün”, aldanmak, aldatmak demektir. Teğâbün günü de kusur işleyen insanın âhirette günahlarını görüp dünyada iken aldandığını kabul ettiği gündür. Kur’ân-ı Kerîm’de sadece burada geçmektedir.

Sûre, evrendeki bütün varlıkların Allah’ı tesbih ettiği, hâkimiyet ve övgülerin O’na mahsus olduğu, O’nun her şeye güç yetirdiği sıfatlarına vurguyla Allah’ı anlatarak başlar.

Teğâbün sûresinde; bütün yaratıkların Allah’ı zikri, inananların cennete, inanmayanların cehenneme gideceği, musîbetin kaynağı, İslâm düşmanı aile efrâdının durumu, mal ve evlâdın fitne oluşu ve infâk konuları anlatılmaktadır.

Sûre Allah’a gönül hoşluğu ile güzel borç anlamına gelen karz-ı hasene, infaka teşvik eden ayetlerle sona erer:

“Eğer Allah’a güzel (gönül hoşluğu ile) bir borç verir (mallarınızı emrettiği yere harcar)sanız (Allah) onu sizin için kat kat artırır ve sizi bağışlar. Allah az (hayr)a çok karşılık verendir, Halîm’dir (cezada acele etmeyendir).

Gizliyi de âşikârı da bilendir. (O) mutlak galiptir, hüküm ve hikmet sahibidir.