Tevhid 01

Rahman ve Rahim Allah’ın adıyla

 

“Sizin ilâhınız bir ilâh (Allah)tır. Ondan başka hiçbir ilâh yoktur. O Rahmân’dır (dünyada bütün yaratıklara merhamet edendir), Rahîm’dir (âhirette yalnız mü’minlere rahmet edendir).” Bakara/163

 

Allah öyle bir ilâh ki, kendisinden başka hiçbir ilâh yoktur. O, Hayy ve Kayyûm’dur (daima diri ve yarattıklarını gözetip yönetendir ve her şey varlığını O’nunla devam ettirir). Kendisini ne bir uyuklama (gaflet) ne de bir uyku tutar. Göklerde ve yerde olanlar(ın hepsi) ancak O’nundur. O’nun izni olmadıkça O’nun katında kim şefâat edebilir? Kullarının önündeki ve arkasındaki (geçmiş ve geleceklerini, yaptıklarını ve yapacaklarını, dünya ve âhirete ait) şeylerini O bilir. Onlar, O’nun ilminden ancak dilediği kadarından başka bir şey kavrayamazlar. O’nun kürsüsü (kudreti, mülk ve hükümrânlığı) gökleri ve yeri kaplamıştır; onları koruyup gözetmek O’na ağır gelmez. O çok yücedir, çok büyüktür”( Âyete’l-kürsî için Peygamberimiz (s.a.v.): “Kur’an’-daki en büyük âyettir” buyurmuştur. Bunu ihlâsla okuyan kimsenin belâlardan emin olduğuna ve çok sevap kazandığına dâir hadîsler vardır.)”

Bakara/255

 

“Din(e girmede/îman etme)de zorlama yoktur. İslâm, îman konusunda zorlamayı değil, tebliği, dâveti ve irşâdı esas almış, îman edip etmemeyi, herkesin hür irâde ve vicdânına bırakmıştır (Ebû Dâvud (Koçaslı), Cihad, Hadîs no: 126).

Doğruluk ile sapıklık (îman ile küfür, hak ile bâtıl) meydana çıkmıştır. Artık kim, tâğûtu (Allah’tan uzaklaştıran ve emirlerini yapmaktan men edenleri) 

tanımayıp da Allah’a îman ederse, işte o, kopması (mümkün) olmayan sağlam bir kulpa yapışmıştır. Allah (her şeyi) hakkıyla işitendir, bilendir”Bakara/256

 

Arapça’da “tâğût” kelimesi sözlük anlamıyla haddi aşan herkes için kullanılır. Kur’an bu kelimeyi Allah’a isyan eden ve O’nun kullarının hâkimi ve mâliki olduğunu inkâr edip onları kendi kulu olmaya zorlayan kimseler için kullanır. Allah’a isyan üç derecede olabilir: 1) Eğer bir kimse Allah’ın kulu olduğunu kabul eder, fakat pratikte O’nun emirlerinin aksini yaparsa buna fâsık denilir. 2) Bir kimse Allah’tan ilgisini keser ve başka birisine bağlanırsa o zaman kâfir olur. 3) Eğer bir kimse Allah’ın hükümlerini beğenmeyerek onu uygulamaya mânî olur ve O’nun kullarını kendi emirlerine ve yoluna boyun eğmeye zorlarsa, o zaman tâğûttur. Böylece, Allah’ın emirlerini engelleyip insanları, kendisinin istek ve emirlerine sevkeden tâğût; nefis, şeytan, herhangi bir şahıs da olabilir ki, Yüce Allah bu tâğût belâsından kaçınmayı emretmiştir. Bu nedenle bir kimse tâğûtu reddetmedikçe gerçekten Allah’a inanmış sayılamaz. Çünkü, tâğûtlar, kendilerini ilâh yerine koyup Allah’ın dînine alternatif bir din koyarlar ve ona inandırmak isterler. Fakat mü’minin kalbinde hak ile bâtıl aslâ uzlaşmaz.)