Zikir 1

 

Rahman ve Rahim Allah'ın adıyla

 

“Muhakkak ki göklerin ve yerin yaratılışında, gece ve gündüzün ‘birbiri ardınca gelip gitmesinde’ (ve uzayıp kısalmasında) akl-ı selîm sâhipleri için (Allah’ın birliğine ve kudretine ait ibret verici) deliller vardır. (İşte) o (akl-ı selîm sâhibi) kimseler ayaktayken, otururken, yan taraflarına yaslanarak yatarken Allah’ı anarlar, göklerin ve yerin yaratılışı hakkında düşünürler (ve derler ki:) “Ey Rabbimiz! Bunu boş yere yaratmadın. Seni tenzîh ederiz, bizi ateş azâbından koru.”

 “Ey Rabbimiz! Elbette sen kimi ateşe sokarsan, şüphesiz onu ‘aşağılık ve perişan edersin. (Küfre, şirke ve âsîliğe saparak azâbı hak etmiş) zâlimlerin hiçbir yardımcıları yoktur.”

 “Ey Rabbimiz! Gerçekten biz; Rabbinize inanın diye çağıran bir dâvetçiyi işittik, hemen îman ettik. Ey Rabbimiz! Günahlarımızı bağışla, kötülüklerimizi ört ve canımızı iyilerle beraber al.”

Âyet-i kerîmedeki “Rabbinize îman edin” çağrısına kulak verip gönül açanlar tam bir teslîmiyetle “îman ettik” demişlerdir. Bu çok mühim bir olaydır. Küfür, şirk ve tâğûtların hâkim olduğu bir çağ ve toplumda onları terkedip Allah’a kesin teslîmiyetle îman etmek ve Rasûlü ile beraber olmaya karar vermek, karanlıktan aydınlık çağa geçmek demektir. Çünkü câhiliye müşrikleri hem “Allah’a inanıyorum” diyorlar, hem de put heykellerin önüne gidip sığınma, yaranma ve bağlılık ta‘zîmleri gösteriyorlar, mahsullerinden/gelirlerinden yarısını onlar için, yarısını da Allah için pay ediyorlar, işlerini de tâğûtla hallediyorlardı. Bu ve benzeri âyet-i kerîmeler aynı zamanda, Allah’a îmanla teslim olanların yapacağı duâ ve niyâz şekillerini öğretmektedir.

 

 “Ey Rabbimiz! Bize peygamberlerin vâsıtasıyla vaadettiğin (sevâb)ı ver, bizi kıyâmet gününde rezil etme! Elbette sen, sözünden aslâ dönmezsin” (derler).

Bu âyetler (191-194) Allah’a yapılacak duânın İlâhî bir örneği ve ifâdesidir. Câfer-i Sâdık (r.anhâ), “Kim bir derde veya musîbete giriftâr olur veya olacağından endişe eder de beş defa ‘Rabbenâ’ derse Allah o kişiyi lütfu ile selâmete çıkarır” demiş ve sonra da âyetleri okumuştur. Hasan-ı Basrî de bunu te’yid eder.

 

 “Bunun üzerine Rab’leri onların duâlarına (şöyle) icâbet buyurdu: “Ben elbette, sizden erkek ve kadın (ayırmaksızın hayra) çalışan hiçbir kimsenin amelini boşa çıkarmayacağım. Sizler, hep birbirinizden (hâsıl olma)sınız. İşte (dîni için) hicret edenlerin, yurtlarından çıkarılanların, benim yolumda eziyete uğrayanların, savaşanların ve öldürülenlerin, mutlâkâ günahlarını örteceğim ve elbette onları, alt tarafından ırmaklar akan cennetlere koyacağım”. Bu mükâfât Allah tarafındandır. Mükâfâtın (ödüllerin) en güzeli de yine Allah katındandır. Allah ise sevâbın/ödülün en güzeli katında olandır. (İşte) o (akl-ı selîm sâhibi) kimseler ayaktayken, otururken, yan taraflarına yaslanarak yatarken Allah’ı anarlar, göklerin ve yerin yaratılışı hakkında düşünürler (ve derler ki:) “Ey Rabbimiz! Bunu boş yere yaratmadın. Seni tenzîh ederiz, bizi ateş azâbından koru.” Al-i imran/190-195