Dua 10

Rahman ve Rahim Allah'ın adıyla

 

Rivâyete göre Hz. Yûsuf (a.s.) 120 yaşında iken, babası Hz. Ya’kub (a.s.)’dan 23 sene sonra vefât etti. Mısırlılar çok sevdikleri için onu kutsal saydıkları Nil’in Mısır girişine defnettiler ki Nil’i ziyârette o da ziyâret edilmiş olsun. Sonra Mûsâ (a.s.), Beni İsrâil ile beraber Mısır’dan Filistin’e giderken onu da mermer tabutunun içinden alıp Kudüs’e götürdü ve babası Ya’kub (a.s.)’ın yanına defnetti .

 

“ Hani İbrâhim (karısı Hacer ile oğlu İsmâil’i Mekke yöresine yerleştirip) şöyle demişti: “Ey Rabbim! Bu şehri emniyetli kıl, beni ve oğullarımı heykellere/putlara tapmaktan uzak tut.”

 

“Ey Rabbim! Çünkü onlar (putlar), insanlardan bir çoğunun sapmasına sebep oldular. Artık kim bana uyarsa, işte o bendendir. Kim de bana karşı gelirse (onu sana bırakırım). Şüphesiz sen çok bağışlayan, çok merhamet edensin.”

 

“Ey Rabbimiz! Ben çocuklarımdan bazısını, senin mukaddes ev (olan Beytullah)ın yanında, ekinsiz (çorak) bir vâdiye yerleştirdim. Ey Rabbimiz! Namazı dosdoğru kılsınlar (diye böyle yaptım). Sen de insanlardan bir kısmının gönüllerini onlara meylettir ve onları (çeşitli) meyveler ile rızıklandır ki sana şükretsinler.”

 

“Ey Rabbimiz! Doğrusu sen, gizlediğimizi de açığa vurduğumuzu da bilirsin. Yerde ve gökte hiçbir şey Allah’a gizli kalmaz.”

 

“İhtiyar hâlime rağmen bana, İsmâil ve İshâk’ı veren Allah’a hamdolsun. Şüphesiz Rabbim duâyı (elbette) işitendir (kabul edendir).” İbrahim/35-41