Hz. İbrahim (as)

Rahman ve Rahim Allah'ı adıyla

 

“Allah, Âdem’i, Nûh’u, İbrâhim ailesini ve ‘İmrân ailesini” birbirinin soyu(ndan gelen bir nesil) olarak âlemler üzerine seçkin kıldı (soylarından peygamberler getirdi). Allah (her şeyi) işitendir, bilendir”. Ali İmran 33-34

 

 “Hani Rabbin, İbrâhim’i birtakım kelimelerle (emirlerle) denemiş, o da onları hakkıyla yerine getirmişti. (Allah da ona:) “Ben, seni insanlara imam (önder) yapacağım” buyurdu. İbrâhim de: “Soyumdan da (önderler yap yâ Rabbi!)” dedi. O da: “Benim ahdim, (nübüvvet sözüm, onların içinden) zâlim olanlara erişmez (onları içermez)”, buyurdu.”  Bakara 124

 

 “Hani İbrâhim Beyt(ullâh)’ın temellerini İsmâil ile beraber yükseltirken (şöyle duâ etmişti:) “Ey Rabbimiz! Bizden (yaptığımızı) kabul buyur. Şüphesiz sen (bizi hakkıyla) işiten ve bilensin.” Bakara 127

 

 “Kendini bilmeyen (ahmak)lardan başka, kim İbrâhim’in dîninden yüz çevirir? Hakîkat biz, onu dünyada (peygamberlik için) seçtik. O, âhirette de şüphesiz iyilerdendir”. Bakara 130

 

“Rabbi ona “(Hakka) teslim ol” buyurduğunda o da: “Âlemlerin Rabbine teslim oldum” dedi.” Bakara 131

 

“İbrâhim de bunu oğullarına tavsiye etti. (Torunu) Ya’kub da (öyle yaptı ve): “Ey oğullarım! şüphe yok ki Allah size din(-i İslâm)’ı seçti; bundan böyle sizler, (müslümanca yaşayın ki) ancak müslümanlar olarak can verin” dedi.” Bakara 132

 

“Bir de (yahudiler, müslümanlara) “Yahudi olun”, (hıristiyanlar ise) “Hıristiyan olun ki doğru yolu bulasınız” dediler. (Onlara) de ki: “Hayır, biz ‘bir tek Allah’a yönelen’ İbrâhim’in (Hanîf) dînine uyarız. O, (Allah’a) ortak koşanlardan değildi.” Bakara 135

 

“(Ey mü’minler!) Onlara deyin ki: “Biz Allah’a ve bize indirilen (Kur’ân-ı Kerîm)e, İbrâhim’e, İsmâil’e, İshâk’a, Ya’kub’a ve torunlara indirilene; Mûsâ ve İsâ’ya verilenlere, diğer peygamberlere Rab’leri tarafından verilen (kitap ve sayfa)lara îman ettik. Biz onlar arasında aslâ (inanç yönünden) bir ayırım yapmayız. Biz ancak O’na teslim olan (müslüman)larız.” Bakara 136

 

“Allah kendisine hükümrânlık verdi diye (şımarıp azarak), Rabbi hakkında İbrâhim ile tartışan (Nemrut)’u görmedin mi? Hani İbrâhim: “Benim Rabbim (kudretiyle) hem dirilten, hem öldürendir” deyince, o: “Ben de yaşatır ve öldürürüm” demişti. (Bunu bir îdamlığı serbest bırakmak, bir suçsuzu da öldürmekle yapmıştı.) İbrâhim: “Şüphesiz ki Allah, güneşi doğu-dan getiriyor; haydi sen de batıdan getir!” deyince o kâfir (Nemrut) şaşırıp kalmıştı. Allah (hakkı kabul etmeyen, gücü ve yetkiyi yalnız kendinde gören) zâlimler toplumunu doğru yola eriştirmez.” Bakara 258

 

“İbrâhim, ne bir yahudi ne de bir hıristiyandı. Fakat o, “Allah’ı ‘bir’ tanıyan” dosdoğru bir müslümandı; (aslâ) müşriklerden değildi”. Ali İmran 67

 

(Ey Muhammed!) De ki: “Allah doğruyu söylemiştir (helal ve haramlar/emir ve nehiyler O’nun bildirdiği gibidir). Artık (her dinden ve şirkten uzak) ‘Allah’ı bir tanıyarak’ İbrâhim’in dînine uyun; o, müşriklerden değildi.” (O, tevhid dînindendi. O, hem çeşitli güçlerin simgeleri olan putlara tapmayı hem de insanları Hak düzenine karşı gelmeye çağıran tâğûtları reddetmişti. Çünkü tâğûtlar, Allah’ın emrine aykırı emir verip hüküm koyarlar, böylece kendi kendilerine birer rab/ilâh olmuş olurlar.)

 Ali İmran 95

 

“İbrâhim’in atasına mağfiret dilemesi de, ancak (önceden) ona verdiği sözden dolayıdır. Fakat onun, Allah’ın bir düşmanı olduğu kendisine belli olunca ondan uzaklaştı (istiğfârını kesti). Gerçekten İbrâhim çok içli, çok yumuşak huylu idi.” Tevbe 114