Şah Şuca Kirmani

Şah Şucâ Kirmanî (rahmetullahi aleyh) fazilet sahipleri hakkında şöyle buyurmuştur:

“Faziletlerini görmedikleri sürece fazilet sahipleri herkesten üstündür. Faziletlerini görünce artık başkalarından üstün olamazlar. Velayet sahipleri veliliği görmedikleri sürece velidirler, veliliği görünce artık veli değillerdir.”

Şah Şucâ Kirmanî (rahmetullahi aleyh) fakr hakkında buyurmuştur ki:

“Fakr alameti üçtür. İlki şudur: Nazarında dünyanın hiçbir değeri bulunmamalı, öyle ki önündeki altın ve gümüşle toprağı bir görmelisin, eline geçen altın ve toprağı eline bulaşan kir gibi silkelemelisin. İkincisi şu: Gönlünde halkı görme arzusu zail olmalı. Öyle ki onların övmesiyle yermesi nezdinde bir olmalı. Ne övmeden artmalısın ne yermeden eksilmelisin. Onlara karşı tutumun hep aynı seviyede olmalı. Üçüncüsü de şu: Arzuları tatmin düşüncesi gönlünden gitmeli. Arzularını tatmin etmeye düşkün olanlar doya doya yiyip içmek suretiyle arzularını tatmin etmekten nasıl zevk alıyorlarsa sen de açlıktan, susuzluktan ve nefsanî arzuları terk etmekten öyle zevk almalısın. Şimdi, böyle olduğun vakit, müridlerin yoluna dört elle sarılmış olursun. Şayet böyle değilsen bu yolda işin ne?”

Şah Şucâ Kirmanî (rahmetullahi aleyh) güzel ahlak hakkında buyurmuştur ki:

“Güzel huylu olmanın alameti insanlara eziyet etmemek, onlardan gelen eziyetlere katlanmaktır. Takvanın alameti vera, veranın alameti helalliği şüpheli olan şeylerden geri durmaktır. Recanın alameti zahirin ve taatin güzel olmasıdır. Sabrın alameti üçtür: Şikayeti terk, samimi bir rıza, kaderin tecellisini gönül hoşluğu ile kabullenme.”

Şah Şucâ Kirmanî (rahmetullahi aleyh) feraset hakkında buyurmuştur ki:

“Her kim gözünü haramdan sakınır, nefsini arzulardan alıkoyar, sürekli murakabeyle içini mamur eder, sünnete tabi olmak şartıyla dışını süsler ve helal yemeyi alışkanlık edinirse, feraseti asla şaşmaz”

Şah Şucâ Kirmanî (rahmetullahi aleyh) bir nasihatinde buyurmuştur ki:

“Yalan söylemekten, hıyanette bulunmaktan ve gıybet etmekten uzak durun da başka ne isterseniz yapın! Tevbe etmiş olmak için dünyayı, murada ermek için de heva ve hevesinizi terk edin.”

Şah Şucâ Kirmanî (rahmetullahi aleyh) buyurmuştur ki:

“Şayet halisane bir şekilde nefsimden ümid kesecek olursam, saf bir şekilde Allah’a ümit bağlamış olurum. Eğer Allah hakkındaki ümidim saf olursa, Ulu ve Yüce Allah’tan saf bir şekilde korkmuş olurum. İşte o vakit kendi nefsimden tamamıyla ümit keserim. Nefsimden ümit kesersem o zaman İzzet ve Celal sahibi Allah’ı zikredebilirim. Ben Allah'ı zikredersem Allah da beni zikreder. Allah beni zikredince yaratılanlardan kurtulur, aralıksız olarak Allah tarafından sevilenlerden olurum.”