Fesat Çıkaranlar 01

 

Rahman ve Rahim Allah’ın adıyla

 

O elçilerimiz, (delikanlı şeklinde) Lût’a gelince, (Lût) onlar yüzünden endişelendi ve göğsü daraldı (sapık kavminin onlara saldırısından korkuyordu) ve: “Bu çok çetin bir gündür” dedi.

Kavmi de (kafalarındaki kötü niyetle) alelacele yürüyüp koşarak ona geldi. Onlar, daha önceden de o çirkin (sapık) işleri yapıyorlardı. (Lût) dedi ki: “Ey kavmim! İşte şunlar kızlarım,1 Onları nikâhlayın. Sa’d b. Cûbeyr’e göre, Lût’un burada kastettiği kendi öz kızları değil, kavminin kızlarıdır. Onları kendisine nisbet etmesi de her peygamberin kendi kavminin mânevî babası hükmünde olmasındandır. Lût (a.s.)’ın iki kızı vardı (elçilere dokunmayın) onlar(ı nikâhlamanız) sizin için daha temizdir. Allah’a hürmetiniz olsun/azâbından sakının, misâfirlerim yanında beni utandırmayın, içinizde aklı başında bir adam yok mu?” dedi.

Dediler ki: “Senin kızların üzerinde hiç bir hakkımız bulunmadığını elbette bilirsin. Sen, bizim ne istediğimizi de pekâlâ biliyorsun.”

(Lût:) “Keşke size karşı bir gücüm olsaydı veya sarp bir kaleye sığınabilseydim” dedi.

(Elçi melekler) dediler ki: “Ey Lût! Biz senin Rabbinin elçileriyiz. Onlar sana aslâ ulaş(ıp dokun)amazlar; gecenin bir kısmında hemen aile fertlerinle yürü (buradan çık). Sizden hiçbiri (bu emirden) geride kalmasın, ancak karın hâriçtir. Çünkü, onlara erişen (azap), ona da erişecektir. Onlara vaadedilen vakit, sabah vaktidir. Sabah da yakındır, değil mi?”

(Azap) emrimiz gelince (o yerin) üstünü altına getirdik ve üzerine de pişirilmiş balçıktan yapılıp istif edilmiş ve Rabbinin katında (nereye ve kime isâbet edeceği) damgalanmış taş(lar) yağdırdık. O taşlar, (her zaman) zâlimlerden de uzaklaşmış değildir.  Hud 77-83

Lût’a (gelince,) ona da bir hüküm (hikmet, peygamberlik) ve ilim verdik ve onu çirkin işler yapmakta olan o memleketten kurtardık. Hakîkaten onlar, yoldan çıkmış kötü bir kavim idiler.  Enbiya 74