01.05.1982 - Namazı Şuurla Kılmak, Herakliusa Mektup

Eûzübillâhimineşşeytânirracîm. Bismillâhirrahmânirrahîm.

El-Hamdü lillâhi Rabbi'l-âlemîne hamden kesîran tayyiben müberaken fîh. Alâ külli hâlin ve fî külle hîn. Ve's-salâtu ve's-selâmu alâ seyyidinâ ve senedinâ ve tâci ruûsinâ ve üsvenite’l haseneti Muhammedini'l-Mustafâ ve alâ  âlihî ve sahbihî ve men tebiahû bi-ihsânin ilâ yevmi'l cezâ.

Emmâ ba'd:

Fa'lemû eyyühe'l-ihvân fe-inne efdale'l-hadîsi kitâbullah ve efdale'l-hedyi hedyü seyyidinâ Muhammedin sallallahu aleyhi sellem. Ve şerre'l-umûri muhdesâtühâ ve külle muhdesetin bid'atün ve külle bid'atin dalâletün ve külle dalâletin ve sâhibehâ fi'n-nâr. Ve bi's-senedi'l-muttasılı ile'n-nebiyyi sallallahu aleyhi ve selleme ennehû kâl:

Kad yeteveccehü’r-raculâni ile’l mescidi fe-yensaribu ehaduhumâ ve salâtuhû efdalu mine’l âhari. İzâ kâne efdalehumâ aklen ve yensarifu’l âharu ve salâtuhû lâ ta’dilu miskâle zerratin.

Bu söze bu hadisi şerife yine çok dikkat etmenizi rica ederim.

Zaman olur ki bazen. İki adam aynı anda mescide yönelir.

Ne demek? İki adam mescide gelir. İki kişi mescide geldi. Ama bak nasıl dönecekler şimdi. Bir tanesi onlardan bir tanesi geri döner onun kıldığı namaz ötekisinden çok daha efdal olarak döner.

İki kişi beraber mescide girdiler. Birisinin namazı ötekisinden daha faziletli, daha üstün olarak döner.

Ne zaman? Akıl etmek bakımından daha üstün olduğu takdirde. Namaz kılıyorsun ya, aklın neredeydi?

Ticarethanedeydi, kasadaydı, bankadaydı, evdeydi, münakaşadaydı, arkadaşlarıydı, yapacağın işteydi, efendim şundaydı, bundaydı. Aklın nerede? Namazda değil, başka yerdeydi. Ha, o zaman işte akıl cihetinden, namaza aklı daha bağlıysa… O zaman ötekisinden namazı daha efdal olarak çıkar.

Her ikisine gelince ötekisi de berikisi yani. İkinci şahıs da o da çıkar camiden ve namazı bir zerre ağırlığı kadar bile etmez vaziyette çıkar.

İki kişi camiye gelir. Birisi çok üstün bir şekilde namaz kılmış olarak camiden çıkar. Ötekisi de bir zerre, bir miskal kadar tartılmayacak kadar az bir şey olarak namazı öyle çıkar. Demek ki birisi güzel bir namaz kılmış oluyor, makbul oluyor. Kar ediyor ondan, ötekisi de hiçbir şey neredeyse. Çok az bir şey kar etmiş olarak öyle ayrılıyor.

Sebebi ne? Sebebi akıl neredeyse o. Akıl ettiği miktarda nispette o ölçüde fazileti çok oluyor. Az olduğu ölçüde de kârı azalıyor.

Biz zerre miktarı ecir alıp gitmek ne demek yani? Halbuki burası kazanç yeri, dünya ahiretinin tarlası.

Bundan çıkan ders nedir? Yapacağımız ibadetleri akılla yapmaktır. Aklımızı cemedip, toplayıp
şuurlu yapmaktır. İnsanın namazdan, oruçtan, hacdan, zekâttan, zikirden, fikirden nasibi akıl ettiği ölçüdedir. Yani ne kadar şuurlu yaparsa idrak ede ede manasını kavraya kavraya yaparsa kadar kâr eder. Ne kadar şuursuz yaparsa o kadar zarar eder. Çok az kar edip öyle gider yani. Bir şey istifade edemez.

Bundan çıkan ders şudur ki yaptığımız ibadeti özene bezene yapacağız. Savurma yapmayacağız. Baştan savma yapmayacağız. İşte namaz kılınmış desinler diye yapmayacağız. Bu namaz insana çok karlar sağlayan müminin miracıdır. Allah-u Teala hazretlerinin huzuruna çıkıyoruz namazda.
Hazreti Ali Efendimiz’ den, Hazreti Hüseyin Efendimiz’ den, Cafer-i Sadık hazretlerinden hep rivayetler okumuştum ki benzi sararıp solarmış namaza duracakları zaman. Sararıyormuş. Bayağı böyle bir rengi uçarmış. Benzi atarmış.

Sorarlarmış. “Hasta mısın?” diye. “E Allah-u Teala hazretlerinin huzuruna çıkacağım. Nasıl heyecanlanmam.” dermiş. Heyecana bak yani. Duyguya bak. Namaz kılış tarzına bak.

Şimdi burada her zaman söylediğim bir hakikat var: Bunu bir kere daha yeri geldiği için söyleyeyim.

Bizim manevi bakımdan kâr etmeyişimiz birtakım çok şeyleri bilmeyişimizden değil. Manevi bakımdan kar etmeyişimiz çok kıymetli olan ibadetleri şuursuzca yapmamızdan. Yani biz eğer şu bildiğimiz yerde geldiğimiz ibadetlerin üzerinde dura düşüne şuurlu şuurlu yapsak çok başka lezzet alacağız ve çok yüksek derecelere çıkacağız ama öyle yapmadığımız için zarar ediyoruz.
Namazımız öyle. Orucumuz öyle. Haccımız öyle. Bizim talebelerden birisi Diyanetçe bir otobüse imam olarak tayin edilmişti. Gitti geldi.

Hocam dedi bizim hacılarımız dedi çok acınacak durumda dedi.

Nasıl dedim? Nasıl geçti seyahatiniz?

Bizim hacılarımız çok acınacak durumda hocam dedi. Niye dedim.

Hep dedi, taşında toprağında gittikleri yerin dedi. Harem-i Şerif'e oturuyorlar dedi. Harem-i Şerif'in kaç tane minaresi vardı diye iki saat, üç saat konuşuyorlar dedi. Eğer ikna olmazlarsa, minareleri saymaya gidiyorlar dedi.

Yahu Beytullah'tasın, orada ibadetler makbul. Yaptığın namazlar, yaptığın tavaflar makbul. O fırsat
ömürde bir defa geçiyor. Bir daha sen ne zaman gideceksin de orada hac yapacaksın? Sana ne minareden? Kaç tane kapısı var şeyin? Mescid-i Şerifin. Canım kapısı var. Bir kapıdan girersin çıkarsın. Yani öğrenmek de iyidir ama orada ibadet et, kâr etmeye bak. Yok öyle yapmıyorlar diyor. Sabah akşam. Bir tanesi ötekisinde bir tespih görüyor diyor. Ha çok güzelmiş ya. Kaça aldın bunu? Üç riyale. Onu ertesi gün bulacağım diye çarşıya dökülüyor diyor. Akşama kadar onu arıyor. Buluyor ama diyor beş rüyaları bulduğu için öğleden önce buluyor diyor. Beş rüyayla bulduğu için üç riyalini bulmak için de öğleden sonra uğraşıyor diyor. Akşama ediyor bir tespih hurma. Yani sen ticarete mi geldin? Tespih Türkiye'de de var. Ama Kâbe-i Müşerrefe Türkiye'de yok. O imkân, o mekân bir yerde. Orası eski ümmetlerin kitaplarında da methedilmiş bir yer. O Arafat, o Kâbe, o Beytullah. Yani eski kitaplarda da şerefi anlatıla anlatıla bitirilememiş mübarek yer.

Neden? Hazreti İbrahim çocuğunu, hanımını getirdi, oraya yerleştirdi. Vahiyle yerleştirdi. Bir bildiği var. Bir emir var. Emirle oluyor.

Yani boş geçirdi vakti. Haccımız böyle işte.

Hacca gidiyoruz. Turist gibi taşın da toprağında hiç istifade etmemiş. Hatta diyorlar ki yolda kavgaya başlıyorlar. Dönüşte kavgayla bitiriyorlar işi. Olmaz. Haç yolculuğu baştan sona sabır işidir.
Arkadaşın ezasına sabredeceksin, şeytana uymayacaksın. Şeytanın işi gücü bunlar hacca gidiyorlar. Allah'ın misafiri olmaya gidiyorlar. Allah'ın hıfzı emanındalar. Allah'tan ecir kazanacaklar. Dur şunları aldatayım diye etrafımızda pervane gibi dönüşüyor.

Onun için haccımız böyle. Namazımız öyle. Zikrimiz şöyle. Kar edemiyoruz. Yaptığımız şeyleri şuurla yapacağız. Allah-u Teala hazretleri cümlemize şuur ihsan eylesin.

Peygamber Efendimiz bakın neler söylüyor.

Kisra öldü. Kisra ne demek? Peygamber Efendimizin zamanında İran Pers İmparatorluğu'nun başında olunan adam. İran hükümdarı yani o zamanki müşrik ateşe tapan İranlıların hükümdarı. Kisra öldü. Ondan sonra başka Kisra yok. Bak ne söylüyor peygamber Mekke-i Mükerreme'den, Medine-i Münevvere' den imparatorlukların ne olacağını söylüyor önceden. O zaman bir İran İmparatorluğu var, bir Bizans İmparatorluğu var. Bak ne diyor? Kisra şimdi öldü. Ondan sonra başka Kisra yok.
O zamanın hükümdarını İran Hükümdarını oğlu bıçakladı öldürdü. Öldürüldüğü zaman söyledi Peygamber Efendimiz. Kisra şimdi öldü. “Kad” kelimesi mazinin başına gelince katiyet ifade eder. “Kad mâte” demek? İşte muhakkak tam şimdi öldü demek.

Kisra öldü diyor. Başka Kisra gelmeyecek. Ne olacak? Oraların mülkü İslam olacak. Allah öyle takdir etmiş ve Resulüne bildirmiş. Sadaka Resulullah.

Sonra Bizans hükümdarı Kayser de ölecek. Heraklius’tu onun adı. Peygamber Efendimiz’ in zamanında yaşayan imparator Heraklius denilen adamdı. O da helak olacak. Bak ona öldü demiyor. Ötekisine öldü diyor. Berikisine de Kayser helak olduğu zaman ondan sonra başka Kayser de gelmeyecek diyor.

Şu benim canım, nefsim, ruhum kudreti elinde olan Allah'a yemin ederim ki demek bu. Öyle yemin ederdi Peygamber Efendimiz. Canım kudreti elinde olan Allah'a yemin ederim giderdi.

Ne demek? Yani ben ona teslim miyim? Neyse o öyle yapıyor. Hüküm onundur demek yani.

Allah'a yemin ederim ki muhakkak ki Allah'a yemin ederim ki siz onların hazinelerini Allah yolunda sarf edeceksiniz.

Bu ne demek? Peygamber Efendimiz müjdeliyor. İran'ı da yeneceksiniz. Bizans'ı da yeneceksiniz. Hazinelerini alacaksınız da Allah yolunda cihada sarf edeceksiniz o paraları diyor. Ta o zamandan söylüyor.

Tabii Peygamber Efendimiz’ in hak peygamber olduğunun işaretleri bunlar. Mucize-i Nebeviyeler. Olmadan evvel olacakları söylemesi ve söylediklerinin aynen öyle çıkması.

Rivayete göre Peygamber Efendimiz İran hükümdarına mektup gönderdi. Dedi ki mektubunda:

Rahman ve Rahim olan Allah-u Teala hazretlerinin adıyla.

Allah'ın elçisi Muhammed'den Fars diyarının İran'ın hükümdarı Kisra'ya mektubun başı böyle.

Hidayete tabi olan hak yolu bulanlara selam olsun. Sana selam olsun demiyor. Hidayete tabi olanlara selam olsun diyor mektubun başında. Hidayete tabi olursan sana da selam. Değilse yok.

Hidayete tabi olanlara, Allah'a ve Resulüne iman edenlere ve Allah'tan başka ilah olmadığına, O’nun şeriki naziri olmayıp tek olduğuna şehadet edenlere selam olsun.

Ve Muhammed'in de onun kulu ve elçisi olduğuna şehadet edenlere selam olsun. Selamı böyle başlıyor, Peygamber Efendimiz’ in mektubu böyle başlıyor.

Ben seni Allah'ın bu yoluna davet ederim diyor. Allah'ın davetiyle hak yola davet ederim. Ben şüphesiz ki Allah'ın insanların hepsine gönderdiği elçisiyim. Diri olanları kalbi canlı olanları aklı başında olanları korkutmak için gönderilmiş elçisiyim. İnzar etmek için. Bak dikkat edin yanlış
Yanlış yolda giderseniz, arkasından azap var, cehennem var diye onları bildirmekle vazifeliyim. Kafirlere de Allah'ın o vaat ettiği söz gelir, ulaşır.

Ey hükümdar, Müslüman ol, selamete erersin. Davet ediyor Peygamber Efendimiz. Müslüman ol. Selamete edersin.

Eğer kabul etmezsen ey hükümdar!
Bütün Mecusilerin ateşe tapanların, sana tabi olan adamların, günahlarının hepsi de senin boynuna gelir. Sen kabul etmedin ya, hükümdarınsın, sen kabul etmeyince hem kendin kafir olursun hem de öteki Mecusilerin hepsinin günahı sana gelir, diye öyle mektup yazdı Peygamber Efendimiz.

Bahreyn'e böyle mektuplar gönderdi.

Allah-u Teala Hazretleri cümlemize uyanıklık ihsan eylesin. Yolundan ayırmasın. Allah-u Teala Hazretleri'ne bizi Müslüman kıldığı için ne kadar şükretsek azdır. Bizi peygamberlerin en üstünü olan, ümmetlerin en şereflisi olan ümmeti Muhammed'den kılan, onun ümmeti kılan Allah'a hamd-ü senalar olsun. O şerefi başka peygamberler talep ediyorlardı da onlara nasip olmadı yani. Eski insanlara nasip olmayan bir nimet bize nasip oldu. Onun kadrini bilmeyi cümlemize Allah nasip eylesin.