20.05.1990 - Peygamber Efendimizin (SAS) Diğer Dinlerde Haber Verilişi

Bismillâhirrahmânirrahîm.

Elhamdülillâhi Rabbi'l-âlemîn. Hamden kesîran tayyiben müberaken fîh. Alâ külli hâlin ve fî külli hîn. Ve's-salâtu ve's-selâmu alâ seyyidinâ Muhammedin ve âlihî ve sahbihî ve men tebi'ahû bi-ihsânin ilâ yevmi'd-dîn. Emmâ ba'd:

Fa'lemû eyyühe'l-ihvân fe-inne efdale'l-hadîsi kitâbullah ve efdale'l-hedyi hedyu seyyidinâ Muhammedin sallallahu aleyhi ve sellem ve şerre'l-umûri muhdesâtuhâ ve külle muhdesetün bid'atün ve külle bid'atin dalâletün ve külle dalâletin ve sâhibehâ fî'n-nâr. Ve bi's-senedi'l-muttasılı ile'n-nebiyyi sallallahu aleyhi ve selleme ennehû kâl:

Kâne yekrehu en yürâ el-hâtemü.

Peygamber Efendimiz'in hizmetinde bulunan İbn Amr Hâdimü'n-Nebiyy radıyallahu anh rivayet etmiş:

Peygamber Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem'in iki omzu arasında keklik yumurtası büyüklüğünde bir ben vardı, bu ben hâtemü'n-nübüvvet, "peygamberlik mührü" diye adlandırılıyor. Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem Efendimiz bu mühr-ü nübüvvetin görülmesinden hoşlanmazdı.

"Neden hoşlanmazdı?" denilirse rivayette deniliyor ki;

Hüve eşeddü hayâen mine'l-azrâi fî "Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem Efendimiz, çadırında duran evlenmemiş bir kızcağızdan daha hayâlıydı, o kadar hayâ sahibiydi."

Sırtının açılması filan lazım ki görülsün. Onun için hayâsından dolayı görünmesini sevmezdi ama bazı kereler kendisi açmış.

Biliyoruz ki Selmânü'l-Fârisî'nin radıyallahu anh uzun bir macerası var: Bir Mecusi ağasının oğluyken ateşe tapmamış. Çok maceraları var, diyar diyar gezmiş. Büyük din alimlerinin yanlarında dolaşmış, birisi vefat edince ötekisinin yanına, ötekisi vefat edince berikisinin yanına [gitmiş].

"Siz vefat ediyorsunuz, bundan sonra dünyaya meyletmeyen ahirete rağbet eden rahip kim var, kimin yanına gidiyim?" diye sordukça; "Filanca zât var, oraya git..." diye muhtelif yerlere gitmiş.

Hatta Bursa Ovası'nın karşısında, Çağlayan Köyü'nün karşısında çatal bir tepe var; o tepede de mağarası varmış. Orada bir alimin, rahibin yanında bulunmuş. Orada da işi bittikten sonra Suriye taraflarına gitmiş. Orada en son hizmet ettiği kişi vefat ederken; "Artık ahir zaman peygamberinin çıkması yakındır, o da Hicaz tarafından çıkacak, o taraflara doğru gidersen onun hizmetine girmen nasip olursa ne mutlu olur sana!" diye teşvik etmişler de Selmânü'l-Fârisî bu kadar diyar diyar gezdikten sonra, o kadar alimlere, âbidlere hizmet ettikten sonra Medine'ye gelmiş, macera, Allah'ın takdiri onu oraya sürüklemiş.

Medine'ye geldikten sonra Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem zuhur eylemiş. Eski kitaplarda Şöyle olacak, böyle olacak…" diye Peygamber Efendimiz' in alametleri yazılmıştır. Hristiyanların kitaplarında yazılı, Yahudilerin kitaplarında yazılı, daha başka eski peygamberlerinin getirmiş olduğu dinler, bozulmuş olsa bile onların kitaplarında yazılı. Saff suresinde ve Fetih suresinde ayet-i kerimelerde bildiriliyor ki Allah-u Teâlâ hazretleri Peygamber Efendimiz' in vasıflarını eski kitaplarda o ümmetlere de bildirmiş. Kur'ân-ı Kerîm'in ayetleriyle bu sabit. Allah bildiriyor ki Peygamber Efendimiz' in vasıfları eski Tevrat’ta da var, İncil'de de var.

Ben İngilizce kitap okumuştum, okuduğum İngilizce kitapta Pakistanlı alim incelemiş: Eski İran dinlerinin din kitaplarında da bizim Peygamberimiz' in geleceğine dair, bizim peygamberimizi anlatan kısımlar var. Fotoğraflarını çekmişler, tercümelerini koymuşlar. Pehlevice. Hindistan çok karışık diyar, oralarda da demek ki peygamberler gelmiş geçmiş, çok eski kitaplarında; "Bir ahir zaman peygamberi gelecek, vasıfları şöyle olacak böyle olacak…" diye bildiren kısımlar var, onun da fotoğrafını almış. Altına tercümesini koymuş.

Allah-u Teâlâ hazretleri her peygamberin ümmetine ahir zaman Peygamberi gelirse size tabii olan insanların torunları, çocukları, onun zamanına yetişirse;

Le tu'minünne bihî ve le tensurunnehû. "Ona inanacaksınız ona yardımcı olacaksınız." diye her ümmete tavsiye etmiş, emretmiş.

Peygamber Efendimiz gelmezden önce Yahudiler, Araplara tehditte bulunurlarmış. Bizim kitaplarımızda yazıyor ki; "Ahir zaman Peygamberi gelecek, bu diyarlarda küfrü silecek, mahvedecek, müşrikleri kahredecek. Hele o gelsin, siz görürsünüz!.." derlermiş. Böyle bir kimsenin gelmesini beklerlermiş, Hz. İbrahim'in soyundan gelecek diye bildiklerinden kendi aralarından çıkacak sanırlarmış. Hâlbuki Araplar da Hz. İbrahim soyundan; orasını tahmin edememişler, Arapların içinden çıkacağını tahmin etmiyorlar da Yahudilerin içinden çıkacağını tahmin ederek "Hele o gelsin de siz görürsünüz!" diye bekliyorlarmış. Hristiyanlarda da bu böyle.

Dinlerin tarihini incelemekte çok fayda var, Müslümanın her şeyi bilmesi lazım muhterem kardeşlerim!

Çok büyük bir papaz vardı, çok iyi yetişmiş, Abdulmesih Davud isminde. Bu zât papazken yüksek tahsil yapmışken, teoloji, ilâhiyat doktorası yapmışken Müslüman olmuş.

Ne ismini almış? Abdulehad; "tek olan, ehad olan" ismini almış.

Niye Abdullah dememiş, niye Abdüllatif dememiş, niye Abdulgafûr dememiş de Abdülehad ismini seçmiş?

Hristiyanlar üç diyorlar da ondan! Onlara karşı olsun diye Abdulehad Davut ismini almış. O tabii Süryanice biliyor, İbranice biliyor, Yunanca biliyor, Latince biliyor, Roma'da tahsil yapmış, İngiltere'de doktora yapmış, Arapça, Farsça biliyor, derya gibi bir adam. İncil ve Kur'an üzerine kitap yazmış. Eski harflerle basılmış, onları yeni harflerle tekrar basmak lazım.

"İncil; 'müjde' demektir." diyor.

Niye müjde denmiş?

"Hz. İsa'nın asıl işi, vazifesi Peygamber Efendimiz' i müjdelemekti, onun için Kitabın adı da İncil, 'Evangelus, Müjde' diyor. 'Bir Peygamber gelecek!' diye onun müjdesiydi, onun gezdiği yerlerde söylediği şeyler çoğunlukla; Ahir zaman Peygamberi gelecek insanların, en şereflisidir, ona tabii olun diye vaaz etmekten ibaretti!" diye papaz söylüyor. Sonradan gerçekleri görmüş, Müslüman olmuş. Kur'ân-ı Kerîm'den misal:

Ve iz kâle 'îsâ'bnu meryeme yâ benî isrâ'île innî rasûlullâhi ileyküm musaddikan limâ beyne yedeyye mine't-tevrâtihî ve mübeşşiran bi-rasûlin ye'tî min ba'di'smuhû 'ahmed. "Ey Benî İsrail! Ben Tevrat'ı tasdik edici bir peygamberim. Tevrat da hak bir kitaptır ama Allah şimdi size beni gönderdi. Musa Peygamber de haktır, Tevrat da haktır ama Allah beni Peygamber gönderdi. Benden sonra bir Peygamber gelecek, benim vazifem size onu müjdelemek. İlerde gelecek bir peygamberi müjdelemek, benim vazifem. Peygamberin adı da Ahmed olacak!" diye adıyla söylemiş. Fetih suresinin son ayetinde;

Bismillâhirrahmânirrahîm

Muhammedün Resûlullah vellezîne me'ahû eşiddâ'u 'alâ'l-kuffâri ruhamâ'u beynehüm terâhüm rukke'an sücceden yebteğûne fadlen mine'llâhi ve ridvânen sîmâhüm fî vücûhihim min eseri's-sücûd zâlike meselehüm fî't-tevrâh…

Anlatılan Ümmet-i Muhammed, Tevrat'ta anlatılışları böyle.

Ve meselehum fî'l-incîli ke zer'in ahrace şat'ahû. "İncil'de de şöyle anlatılıyor." diye Tevrat'ta İncil'de bizim Peygamberimiz ve bizim ümmetimizin anlatıldığını ayet-i kerime bildiriyor.

Aziz ve muhterem kardeşlerim!

"Boyu böyle olacak, şekli böyle olacak, iki omuzu arasında bir ben olacak. Huyları şöyle olacak; sadaka kabul etmez, hediye kabul eder…" diye evsafı yazıldığı için Selmânü'l-Fârisî Peygamber Efendimiz' i ilk görmeye gittiği zaman bir tabak hurma götürmüş. Sadakadır, diye takdim etmiş. Peygamber Efendimiz de yanındaki fukaraya "Buyurun, yiyin." Kendisi yememiş. Eski kitaplarda yazıldığı gibi bu zât sadaka denince yememiş. Sonra hediye denilince kendisi yemiş, etrafındakilere ikram etmiş, hediye deyince yiyor.

Bir de biraz omuzu açılsa acaba görebilir miyim diye Peygamber Efendimiz' in arkasını dolanırmış. Tabii elbise biçmek terzinin işi, dikiş işi, iplik işi; o zaman o kolaylıklar yok. Üstte bir örtü, alta bir örtü, hacca gittiği zaman insanların olduğu gibi. Peygamber Efendimiz örtüsünü üstünden, omuzundan kaydırıvermiş; onun o maksadını, nübüvvet nuruyla, gözüyle biliyor. Omuzunu kaydırıvermiş, arkasından mühr-ü nübüvvet meydana çıkıvermiş. Selmânü'l-Fârisî öyle Müslüman oluyor, tam aradığı zatı buldu diye öyle Müslüman olmuş.

Peygamber Efendimiz arkasında mührü olan bir mübarek zattır. Pek görünmesini, açılmasını sevmezmiş.

Herkes görmek ister:

"Yâ Resûlallah, ben de göreyim."

"Müsaade buyur ya Resûlullah ben de öpeyim…" Ama hoşlanmıyor, sevmiyormuş.

Kâne yekrehu en yeta'a ehadün 'akibehû ve lâkin yemînün ve şimâlün.

Amr b. Âs radıyallahu anh'ten "hasen" olarak rivayet edilmiştir.

"Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem Efendimiz insanların, hemen topuğunun peşi sıra arkasından gelmesini sevmez. İnsanlar arkasından takılmış geliyor. Sevmez. Sağında solunda olmasını severdi."

Kendisi bir topluluğun en önünde gidecek, arkasından tin tin ötekiler gelecek; böyle sevmezdi. Ortada bulunmayı severdi hatta kendisinin önünde bazı insanların olmasını severdi. En önde gitmeyi tevazuu itibarıyla Ahlâk-ı Muhammediye'si dolayısıyla sevmezdi, tevazuundan dolayı bu hâl hoşuna gitmezdi. Tabii çeşit çeşit hikmetler de vardır; şeriatın adabı böyle, bizim bildiğimiz bilmediğimiz faydaları da vardır.

Başımızın tacı Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem Efendimiz tek başına önde gitse önce kapıyı o mu açsın, geriden gelenlere o mu hazırlasın; elbette önünden bazı kimselerin gitmesi lazım. Sonra bir şey karşısına çıksa ilk önce o mu göğüslesin, elbette başkalarının göğüslemesi lazım! Onun ilk planda, en önde olmaması uygundur. Bu gibi şartlara riayet etmek her bakımdan bize bir adaptır. Ona göre hem tevazua hem tedbire hem ihtiyata hem korunmaya her bakımdan uygun olan bir tavır.

Allah-u Tealâ Hazretleri sizi sırat-ı müstakimden ayırmasın. Sevdiği kul eylesin, mârifetüllaha erdirsin, aşkullâhu muhabbetullâhı gönlünüze yerleştirsin. Sevdiği işleri yapmanızı nasip eylesin. Huzuruna sevdiği, razı olduğu kulları olarak varıp cennetiyle cemâliyle müşerref olmayı nasip eylesin. Peygamber Efendimiz’e komşu eylesin.

Bi-hürmeti esrar-ı sûreti’l Fatiha.